با همه بد عهدی ام آن عاشق دیوا نه ام

 گر به  ظاهر دورم از در گاه تو ای نازنین

 باز  هم مشتاق  روی دلکش جانا نه ام

  از در  میخانه ات  ای شاهد  خوبان مران

 با همه عصیان همان دردی کش میخانه ام

 پرده  بردار  از رخ زیبا  که مشتاق  تو ام

 آن  رخ  زیبا  ندیده  ،واله   ودیوانه ام

 پادشاه  جودی و ما  بنده در گاه  تو

 منتظر بر درگهت ،زان بخشش شاهانه ام

  در میان بحر هجران غوطه ور گشتم ولی

  باز  هم در   جستجوی  گوهر  دردانه ام

 همچون من هرگز نباشد بر درت پیمان شکن

  لیک  با الطاف  غیر  از تو،  شها! بیگانه ام

  چون که لطف توست تنها ضامن رسوایی ام

  ور  نه  آن گردم  که افشان در دل ویرانه ام

 انتظارت بیش از حد شد ،تحمل تا به کی؟

  آفتا با!   بهر  دیدار  رخت  پروانه ام

 واله و«شیدا » ومستم لیک ،محتاج توام

 یک نظر بر من نما، ای عارف فرزانه ام!

تا دو استکان چای داغ را

از میان دویست سرباز خونین

به سلامت بگذرانم

تا در شبی بارانی

آن ها را

با خدای خویش

چشم در چشم هم نوش کنیم

دلتنگی ها  دل خموشی ها  ثانیه ها  دقیقه ها 

حتی اگر تعدادشان به دوبرابر آن رقمی که برایت نوشته ام برسد

ما زنده ایم چون بیداریم  ما زنده ایم  چون می خوابیم

ورستگارو سعادتمندیم

زیرا هنوز بر گستره ی ویرانه های وجودمان پانشینی

برای گنجشک عشق باقی گذاشته ایم

خوشبختیم زیرا هنوز صبح هامان آذین ملکوتی بانگ خروس هاست

سرو ها مبلغین بی منت سر سبزی اند

وشقایق ها پیام آوران آیه ها ی سرخ عطر و آتش

برگچه های پیاز ترانه های طراوتند

وفکر من

واقعا فکر کن که چه هولناک می شد اگر از میان آواها

بانگ خروس را برمی داشتند

وهمین طور ریگ ها

وماه

ومنظومه ها

ما نیز باید دوست بداریم..............آری باید

زیرا دوست داشتن خال با روح ماست

واقعا حرف دل نسترن

بله ماخوشبختیم چون زنده ایم و  خدایی داریم به وسعت قلب هایه مهربان پدرا ن و مادرانمان

یه خواهش کوچیک دارم حرف هایی رو که اون پایین زدم رو  حذف نمیکنم ولی فراموشش کنین 

میدونین واقعا شرمنده ی خدام چون خیلی چیزارو بهم بخشیده ولی من......... 

خواستم بگم من تنهام چون خودم تنهایی رو دوست دارم واین تقصیر هیچکس نیست

شاید باورتون نشه ولی این اولین باری بود که صدام در  اومدو سفره ی دلم و باز کردم ولی حالا پشیمونم

پشیمون و.......................

یادمون نره باید به زندگی لبخند بزنیم تا بهمون بخنده

وخطی از ستاره و پرواز در چشم های توست

گفتی:سکوت را نمی توان دید

گفتی :سکوت هم شنیدنی  ست

چشمم به وسعت یلدا

سکوت دشت لحظه ها رادیده  ست

بیا تا حنجره ی روز را

در گلوگاه شب بگذاریم

با هم حرف بزنیم

بیا    سکوت هم شکستنی  ست.

دو کلام از خودم

( تنهایی تنها ترین واژه ایست که در لغت نامه ی لحظه هایم موجود است.تنها واژه ایست که به چشمانم آشنا می آید .)

امروز خیلی دلم گرفته تو این اتاق سوت و کور نشستم و دارم صدای تیک تاک ساعت بالای سرمو گوش میدم

یه چیزی درونم داره فریاد میزنه (نسترن فقط خودتی و بس )از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون خیلی وقته تو خودم گم شدم .اونایی که دوستشون داشتم و یه جورایی سنگ صبورم بودن خیلی وقته تنهام گذاشتن.

شاید به قول خیلی بزرگترا این حرفا به دهن یه دختر هجده ساله که شاید دهنش هنوز بوی شیر میده زیادی باشه.شاید درست نباشه که بگم به بی معرفتیه خیلی ها پی بردم .

اونایی که باهام حرف میزنن یا یه جورایی بهم نزدیکن میگن دختر مغروری هستم البته خودمم قبول دارم ولی از حق نگذریم یه خورده احساسم ته این دل وامونده ی من پیدا میشه .

امروز هر کاری کردم دو کلام رو یه برگه ی سفید بنویسم نشد که نشد .دلم خیلی پره از این دنیایه پست و تهی  از آدمای دورو برم 

الان که دارم مینویسم گونه هام خیسه  حالا دیگه کاملا به این نتیجه رسیدم که جز خدا هیچ کس و ندارم .شاید زیادی دارم تند میره شاید اون چیزایی که تو دلم میگذره رو نباید جایی جار بزنم .

ولی من که یه عمره سنگ صبور بودم حالا هیچ کس و ندارم تا دو کلام باهاش حرف بزنم بزار بی خیال این دنیا بشم و بگم بابا منم درد دارم منم تنهام .

این نسترنی که سنگ صبور خیلی هاتون بوده حالا خودش پر شده  .نمیگم چیزی کم دارم نمیگم دردم درد نونه     نه دردم درده بی کسیه این روزا بابام که تنها پناهم بوده انقدر سرش شلوغه که نمی تونم دو کلام باهاش حرف بزنم  مامان سرش شلوغه  من موندم و خودم

حتی خاله هم دیگه نیست تا باهاش حرف بزنم و...........................

اصلا به درک نسترنم تنها باشه مگه چی از دنیا کم میشه خدایا خودتو عشقه و صفاتو بازم شکرت که خودت بالایه سرمی

نسترنی که تا حالا صداش درنیومده بود حالا کاسه ی صبرش لبریز شده

 نمیدونم شاید فردا نظرم نسبت به این دنیایه کوفتی عوض شه خدا رو چه دیدی.

بعد از یک ماه و اندی دارم تو این کلبه ی تنهاییم نفس میکشم دوست دارم به خودم

بگم "عمیق تر نفس بکش لعنتی بلا زده چقدر نوار قلب تو شبیه خط ممتده"

چقدر دلم واسه نوشتن تنگ شده بود.به تنگی تنگ بلوری که یه ماهی قرمز  توش 

اسیره.دوست دارم به اندازه ی روزایی که ننوشتم ورق های سفید و خط خطی کنم 

تا یه چرت و پرت هایی تو قالب دلنوشته رو رو صفحه ی سیاه این وب تایپ کنم دلم

واسه دوستام تنگ شده بود به تنگی طناب داری که جلوی نفس کشیدن یه آدم

شاید بی گناه رو میگیره .شاید حرف هایی که می خوام بزنم شبیه حرفهای 

دیوونه یتو کتاب زنده به گور صادق باشه  پس بهتره نزنم چون آخرش مجبور میشم

بگم "من از خودم واز همه ی  خواننده های این مزخرفات بیزارم"اما این طور نیست

اووووووووووووووووووووووووه چقدر چرت گفتم همه اش اثرات کنکوره زهر ماریه

مخلص کلام اینکه

یا نور

عشق هرجا که قدم گذارد زیرو رو میکند آن چنان که با یک تجلی بر کوه آن را به رقص

آورد اکنون که به حکم

                               وهو معکم اینما کنتم

معشوق همه جا هست وبه هر دلی قدم مینهد سخت تر از آن کوه سنگی نباشیم

نباشیم که

               جسم خاک ازعشق بر افلاک شد

                                                          کوه در رقص آمدو چالاک شد

ودو کلام حرف حساب

به غبار خاک پای  تو ای عزیز ترین

                                                     که بی تو در صحرای دنیا سر گردانیم

گر نیایی حقیر میمیرم

(رقص کوه مثنوی درمانی)

اولاخواستم به دوست عزیزم نداتسلیت بگم امیدوارم روح پاک پدربزرگش موردرحمت

خداوندمتعال قراربگیره.

وبعدبایدبگم باتوجه به فرارسیدن امتحانات پایان ترم ونزدیکی کنکورفعلاازاپ کردن

معذورم.

بنده رفتم (یه مدتی)بایدازدوستان عزیزم که اسم قشنگ خودشون ووبشون در لیست

پیوندهای وبم مشهوده تشکرکنم   تواین مدت تنهام نذاشتین اگرجملات توهین امیزی

توکامنتهاباعث آزارتون شدمن به عنوان مدیروب ازتک تکتون عذرمیخوام.

دعاکنیدکنکورقبول شم دلتون پاکه خدادلهای پاک رودوست داره وبی جواب نمیذاره

اگه میشه لطف کنین واسه قبولیم یه صلوات بفرستین مرسی

فعلاخداحافظ تایه سلام دیگه

1-واین است((زندگی)):((شب))چونان غمنامه ای ان رابرصفحه ی سرنوشت به نمایش میگذارد

((روز))ان راهمچون سرودی سرمیدهد

وسرانجام((ابدیت))چونان جواهری نگاه میداردش.

2-درارامش باانگشتان لطیف خود

به شیشه پنجره هامیکوبم

که صدای ان

ترنمی است که فقط جان های لطیف ان رامیشنوند

3-ای خدای من ای ارزوی من وانجام من -من دیروزتوام وتوامروزمنی.

من ریشه ی تودرزمین وتوگل من دراسمانی.

ومادرنگاه گرم خورشیدرشدخواهیم   کرد.

((خانه ی دوست کجاست؟))درفلق بودکه پرسیدسوار

آسمان مکثی کرد

رهگذرشاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شن هابخشید

وبه انگشت نشان دادسپیداری وگفت:

((نرسیده به درخت کوچه باغی است که ازخواب خداسبزتراست

ودرآن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است

می روی تاته آن کوچه که ازپشت بلوغ سربه بدر می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دوقدم مانده به گل

پای فواره ی جاویداساطیرزمین می مانی

وتوراترسی شفاف فرامی گیرد

درصمیمت سیال فضاخش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته ازکاج بلندی بالا جوجه برداردازلانه ی نور

وازاومی پرسی

خانه دوست کجاست))

واژه ای درقفس  است ؟

این منم که درقفس واژه ای به نام تنهایی اسیرم.

منم که تنهایی ام رنگ تیره ی شب به خودگرفته به دورازستاره.

وساحل پرغروب قلبم زیرضربات امواج دریای خروشان این واژه شکسته است.

تمام شعرهایم رابه سلطه گرفته است.وحتی نفیربی صدای مراکه درگلومانده است 

نمی شنود.

وای خدای من این قفس هرلحظه تنگ ترمی شود.نفسم به شمارش افتاده است.

دوست میدارم که درهای این قفس لحظه ای گشوده شودومن دراسمان تمام واژه ها

پروازکنم.گرچه میدانم  ومیدانم که  بازهم تمام ان واژه هامرارهامیکنند.واین همان 

واژه ی تنهایی است که بازهم مرادراغوش میکشدونمی دانم ایادرست میگویم

ولی میگویم که تنهایی به خاطرباوفایی هایت دوستت دارم.

تو چه ساده ای و من ، چه سخت / تو پرنده ای و من ، درخت./ آسمان همیشه مال توست / ابر، زیر بال توست / من ، ولی همیشه گیر کرده ام. / تو به موقع می رسی و من، / سال هاست دیر کرده ام. / خوش به حال تو که می پری! / راستی چرا / دوست قدیمی ات _ درخت را _ / با خودت نمی بری؟

یک شب بیا با من ببین تنهایی ام را

محتویات این پست به خاطر در خواست

خاله ی عزیزم  حذف شد